بسیاری از افراد ممکن است احساسات شدیدی در رابطه با خدمات رفاه کودک داشته باشند، مانند ترس، ناامیدی و درماندگی. به همین دلیل است که شروع با این موضوع مهم است:

رفاه کودک یک سرویس عمومی است که مسئول اطمینان از امنیت و سلامت کودکان است. رفاه کودک برای حمایت از کودکان و خانواده‌ها در مواقع دشوار زندگی وجود دارد — نه برای تنبیه والدین.

وظیفه رفاه کودک چیست؟

مهم‌ترین وظیفه رفاه کودک این است که:

• اطمینان حاصل شود که کودکان مراقبت، امنیت و حمایت دریافت می‌کنند
• اگر کودکی در امنیت نیست مداخله کند
• قبل از اینکه مشکلات بزرگ‌تر شوند، کمک ارائه دهد

رفاه کودک باید همیشه بهترین چیز را برای کودک در نظر بگیرد، در عین حال تا حد امکان با والدین همکاری کند.

چه زمانی خدمات رفاه کودک می‌توانند وارد عمل شوند؟

خدمات رفاه کودک می‌توانند در موارد زیر وارد عمل شوند:

• کسی نگران حال کودک باشد
• والدین خودشان درخواست کمک کنند
• مکتب، کودکستان یا سایر بزرگسالان نگرانی خود را گزارش دهند

تماس با خدمات رفاه کودک به طور خودکار به این معنی نیست که اتفاق جدی رخ داده است. در بسیاری از موارد، این موضوع مربوط به حمایت، راهنمایی و کمک برای مدتی است.

خدمات رفاه کودک در عمل چه کاری انجام می‌دهد؟

وقتی خدمات رفاه کودک نگرانی دریافت می‌کنند، ابتدا بررسی می‌کنند که آیا نیازی به بررسی دقیق‌تر وضعیت کودک وجود دارد یا خیر.

اگر آن‌ها تحقیق را شروع کنند، به این معنی است که:

• با کودک صحبت می‌کنند
• با والدین صحبت می‌کنند
• زندگی روزمره کودک و وضعیت اطراف کودک را درک می‌کنند
• اطلاعات کسب می‌نمایند از سازمان‌هایی که خانواده و کودک را می‌شناسند، مانند مکتب، کودکستان، AKS/SFO، NAV

خدمات رفاه کودک فقط باید موارد ضروری را بررسی کند و باید توضیح دهد که در طول مسیر چه اتفاقی می‌افتد.

پس از تحقیقات، خدمات رفاه کودکان می‌توانند:

• پرونده را مختومه اعلام کنند
• با همکاری خانواده کمک ارائه دهند
• یا — در شرایط جدی — اقدامات مداخله‌ای بیشتری مانند اسکان در خارج از خانه، ارزیابی تخصصی یا اقدامات کمکی اجباری را در نظر بگیرند

خدمات رفاه کودک و والدین

والدین مهم‌ترین مراقبان کودک هستند. بنابراین، خدمات رفاه کودک باید:

• والدین را مطلع کنند
• به توضیحات والدین گوش دهند
• تا حد امکان با خانواده همکاری کنند

والدین حقوقی دارند، می‌توانند سؤال بپرسند و در صورت مخالفت با تصمیمات می‌توانند درخواست تجدیدنظر کنند.

خدمات رفاه کودک و کودک

کودکان فقط بخشی از پرونده والدین نیستند — کودکان حقوق خود را دارند. کودکان حق دارند:

• شنیده شوند
• آنچه اتفاق می‌افتد برایشان توضیح داده شود
• در جلسات با خدمات رفاه کودک احساس امنیت کنند

کودکان هرگز نباید مسئول تصمیماتی باشند که گرفته می‌شود. همیشه بزرگسالان مسئول هستند.

در آخر

خدمات رفاه کودکان تلاش می‌کند تا از سلامت کودکان و ماندن آن‌ها در خانه و در کنار والدینشان اطمینان حاصل کند. با کمک به کل خانواده و والدین، به کودکان نیز کمک می‌شود. بنابراین، هدف این است که خانواده‌ها در اسرع وقت کمک دریافت کنند.

برای اطلاعات بیشتر: bufdir.no/barnevern · barneombudet.no · statsforvalteren.no

گزارش نگرانی یعنی اینکه کسی به بارنِوِرن اطلاع می‌دهد چون نگران وضعیت یک کودک است — در خانه، در مکتب یا در زندگی روزمره. گاهی خودِ والدین برای دریافت کمک با بارنِوِرن تماس می‌گیرند. همچنین ممکن است افراد دیگری چنین گزارشی بدهند: مکتب، کودکستان، پرستار بهداشت مکتب، اعضای خانواده، همسایه‌ها، یا هر کسی که می‌خواهد مطمئن شود کودک حالش خوب است.

بارنِوِرن در درجه اول برای کمک به کودکان و والدین وجود دارد.

وقتی بارنِوِرن یک گزارش نگرانی دریافت می‌کند، موظف است آن را بررسی کند. اول یک ارزیابی اولیه انجام می‌دهند: آیا لازم است وضعیت کودک بیشتر بررسی شود؟

در اینجا دانستن دو نکته مهم است:

۱. آستانه شروع بررسی پایین است. این به این معنی نیست که کسی «مقصر شناخته شده» یا اینکه بارنِوِرن از قبل تصمیم خود را گرفته است. فقط به این معناست که بارنِوِرن می‌خواهد قبل از نتیجه‌گیری مطمئن شود.
۲. بارنِوِرن معمولاً باید سریع تصمیم بگیرد که آیا بررسی بیشتری انجام می‌دهد یا پرونده بسته می‌شود. به طور معمول این تصمیم باید در مدت یک هفته گرفته شود.

اگر بارنِوِرن ارزیابی کند که ممکن است نیاز به کمک وجود داشته باشد، یک پرونده بررسی باز می‌کند. هدف از این بررسی جمع‌آوری اطلاعات کافی است تا مشخص شود کودک چه وضعیتی دارد و چه نوع کمکی ممکن است مفید باشد. بارنِوِرن فقط موارد ضروری را بررسی می‌کند — نه بیشتر.

بررسی باید تا حد ممکن سریع انجام شود و به طور معمول نتیجه آن در مدت سه ماه مشخص می‌شود.

در پایان، بارنِوِرن می‌تواند به چند شکل نتیجه‌گیری کند:

• اگر دلیلی برای نگرانی پیدا نکنند، پرونده را می‌بندند
• ممکن است اقدامات حمایتی در خانه پیشنهاد دهند
• یا در شرایط جدی‌تر، بررسی کنند که آیا کودک می‌تواند در خانه بماند یا نه — در این صورت پرونده باید به هیئت بارنِوِرن و سلامت ارجاع داده شود

به یاد داشته باشید: گزارش نگرانی به این معنی نیست که حتماً «مشکلی وجود دارد». این فقط به این معنی است که بارنِوِرن وضعیت را ارزیابی می‌کند، در صورت نیاز بررسی انجام می‌دهد، و تلاش می‌کند بهترین راه را برای کودک پیدا کند.

برای اطلاعات بیشتر: bufdir.no/barnevern · barneombudet.no · statsforvalteren.no

اول: غفلت یک کلمه جدی است و می‌تواند ترسناک به نظر برسد. اما هدف از صحبت در مورد آن، شفاف‌سازی و ایمن‌سازی است: کودکان برای خوب بودن به چه چیزی نیاز دارند و بزرگسالان در صورت نگرانی چه می‌کنند؟

مراقبت به معنای والدین «کامل» بودن نیست. مراقبت به معنای دریافت آنچه کودک برای امنیت، مراقبت و رشد نیاز دارد، است.

رفاه کودکان اغلب چندین حوزه را ارزیابی می‌کند:

۱) نیازهای اساسی
کودکان به غذا، لباس، خواب، مراقبت‌های بهداشتی و خانه‌ای که به اندازه کافی امن باشد نیاز دارند. اگر کودکی اغلب در طول زمان فاقد این موارد باشد، ممکن است نشانه‌ای از کمبود مراقبت باشد.

۲) امنیت و محافظت
کودکان نباید با خشونت، تهدید، درگیری‌های جدی یا ناامنی که باعث ترس آن‌ها می‌شود زندگی کنند. اگر بزرگسالان نتوانند کودک را از موقعیت‌های خطرناک محافظت کنند، ممکن است غفلت تلقی شود.

۳) مراقبت عاطفی
کودکان به بزرگسالانی نیاز دارند که آن‌ها را ببینند، به آن‌ها آرامش دهند، با احترام برایشان مرزها را تعیین کنند و به آن‌ها در درک احساساتشان کمک کنند. اگر کودکی اغلب طرد، تحقیر یا نادیده گرفته شود یا به «بزرگسال» خانواده تبدیل شود، می‌تواند برایش مضر باشد.

۴) ثبات و قابل پیش‌بینی بودن
کودکان به روال‌ها و بزرگسالانی نیاز دارند که مکتب، سلامت و زندگی روزمره را پیگیری کنند. اگر به مرور زمان بی‌نظمی زیاد شود — به عنوان مثال، سوء مصرف مواد، بیماری روانی جدی بدون گرفتن کمک، یا اینکه کودک مجبور شود از خود مراقبت کند — می‌تواند نگرانی ایجاد کند.

رفاه کودکان در تلاش است تا بفهمد: این برای کودک در عمل و در زندگی روزمره چگونه است؟ در تحقیقات، آن‌ها با کودک و والدین صحبت می‌کنند و فقط موارد ضروری را بررسی می‌کنند.

و برای شما که کودک هستید: اگر احساس ناراحتی می‌کنید، می‌توانید صحبت کنید. شما حق دارید شنیده شوید و بزرگسالان باید برای شما توضیح دهند که چه اتفاقی می‌افتد و چرا.

وقتی خدمات رفاه کودک تحقیق را شروع می‌کند، هم با والدین و هم با کودک تماس می‌گیرند. باید به والدین گفته شود که در گزارش نگرانی چه آمده است و به خانواده فرصت داده می‌شود تا بگویند که چگونه این وضعیت را تجربه می‌کنند.

اولین گفتگو در مورد چیست؟

این گفتگو در مورد گرفتن یک مرور کلی است:

• زندگی روزمره در خانه چگونه است؟
• کودک در مکتب، خانه و با دوستان چگونه است؟
• آیا استرس، بیماری، امور مالی، درگیری یا موارد دیگری وجود دارد که بر خانواده تأثیر می‌گذارد؟
• خانواده چه نقاط قوتی دارد و چه چیزی در حال حاضر به خوبی کار می‌کند؟

خدمات رفاه کودک همچنین می‌تواند از خانه بازدید کند تا درک بهتری از وضعیت خانواده داشته باشد.

خدمات رفاه کودک با چه کسی می‌تواند صحبت کند؟

در بسیاری از موارد، خدمات رفاه کودک باید با افراد دیگری که خانواده را می‌شناسند صحبت کند، مانند مکتب یا کودکستان. در عین حال، خدمات رفاه کودک باید — تا حد امکان — اطلاعات را با همکاری خانواده یا به روشی که خانواده از آن آگاه است، به دست آورد.

حقوق والدین در گفتگو

شما حق دارید:

• اطلاعاتی در مورد موضوع پرونده دریافت کنید
• تجربه خود را توضیح دهید و دیدگاه خود را بیان کنید
• سوالاتی بپرسید و بخواهید که مسائل به روشنی توضیح داده شوند
• یک فرد پشتیبان در جلسات با خود داشته باشید، در صورتی که نیاز داشته باشید (به عنوان مثال، یک دوست، مترجم یا سایر حمایت‌ها)

استثنای مهم: زمانی که امنیت کودک در خطر است

گاهی اوقات خدمات رفاه کودک نگران این هستند که اگر والدین تمام اطلاعات را همزمان دریافت کنند، یا اگر کودک جرأت صحبت آزادانه را نداشته باشد، کودک در امان نیست. در این صورت، خدمات رفاه کودک ممکن است تصمیم بگیرد که به تنهایی با کودک و/یا به تنهایی با والدین صحبت کند. این به معنای «گرفتن» کسی نیست. این به معنای محافظت از کودک و اطمینان از این است که کودک می‌تواند با خیال راحت صحبت کند. کودکان حق دارند که حرفشان شنیده شود و آنچه اتفاق می‌افتد به روشی که برایشان قابل فهم باشد برایشان توضیح داده شود.

در نهایت: خدمات رفاه کودکان باید خلاصه/گزارش بنویسند و نتیجه‌گیری کنند — یا پرونده را ببندند، اقدامات حمایتی پیشنهاد دهند، یا در صورت وجود نگرانی جدی، اقدامات مداخله‌ای بیشتری را در نظر بگیرند.

برای اطلاعات بیشتر: bufdir.no/barnevern · barneombudet.no · statsforvalteren.no

اقدامات کمکی به معنای حمایت و اقداماتی است که برای ایمن‌تر و آسان‌تر کردن زندگی روزمره برای کودک و خانواده در نظر گرفته شده است — اغلب در حالی که کودک هنوز در خانه زندگی می‌کند. خدمات رفاه کودک می‌توانند در نتیجه تحقیقات، اقدامات کمکی را پیشنهاد دهند.

مثال‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• راهنمایی و گفتگوهای والدین
• پشتیبانی با همکاری مکتب/کودکستان
• کمک به روال‌ها، ساختار و تعیین مرزها
• تماس با بخش استراحت یا پشتیبانی
• اقداماتی که اوقات فراغت و شبکه کودک را تقویت می‌کند
• شوراهای خانواده و جلسات شبکه

اقداماتی که مورد استفاده قرار می‌گیرند متفاوت است و باید با توجه به خانواده تطبیق داده شود.

«اقدامات کمکی داوطلبانه» به چه معناست؟

این بدان معناست که این اقدامات عموماً با همکاری خانواده انجام می‌شود و والدین رضایت دارند. هدف ایجاد بهبود بدون اقدامات مداخله‌ای بیشتر است.

اما اگر خدمات رفاه کودک به طور جدی نگران باشند و همکاری مؤثر نباشد، چه؟

در برخی شرایط، خدمات رفاه کودکان ممکن است اقدامات مداخله‌جویانه‌تری را در نظر بگیرند. مهم است بدانید که خدمات رفاه کودکان به تنهایی در این مورد «تصمیم‌گیری» نمی‌کنند. در موارد جدی، پرونده معمولاً باید به هیئت رفاه و سلامت کودکان، که یک نهاد دادگاه‌مانند است، ارجاع داده شود. این هیئت تصمیم می‌گیرد که آیا کودک باید در موارد جدی از خانه نقل مکان کند یا خیر.

در فرآیندهایی که ممکن است به اجبار منجر شود، ارائه مدارک، توجیهات و حقوق بسیار مهم هستند و منافع کودک باید در مرکز قرار گیرد.

برای اطلاعات بیشتر: bufdir.no/barnevern · barneombudet.no · statsforvalteren.no

مهم‌ترین نکته در ابتدا: قرار دادن کودک در خارج از خانه معمولاً فقط زمانی در نظر گرفته می‌شود که خدمات رفاه کودکان معتقد باشند که وضعیت کودک آنقدر جدی است که اقدامات کمکی در خانه کافی نیست. در چنین مواردی، پرونده به هیئت رفاه و سلامت کودکان ارائه می‌شود، که تصمیم می‌گیرد آیا کودک باید به خانواده سرپرستی یا مؤسسه نگهداری کودکان منتقل شود یا خیر.

خدمات رفاه کودکان قبل از این چه مواردی را در نظر می‌گیرد؟

• نیازهای کودک در حال حاضر چیست — امنیت، مراقبت، آرامش؟
• آیا خانواده می‌تواند کمکی دریافت کند که به کودک اجازه دهد با خیال راحت در خانه زندگی کند؟
• چه اقداماتی امتحان شده است — و چه چیزی مؤثر بوده است؟
• کودک چگونه این وضعیت را تجربه می‌کند؟ (باید با کودکان صحبت و از آن‌ها شنیده شود.)

این روند به سادگی توضیح داده شده:

• خدمات رفاه کودکان نگرانی را بررسی و ثبت می‌کنند
• آن‌ها جایگزین‌ها و آنچه را که برای کودک بهتر است در نظر می‌گیرند
• اگر معتقد باشند که جایگزینی ضروری است، پرونده معمولاً به هیئت رفاه و سلامت کودکان ارجاع داده می‌شود
• در آنجا، والدین و کودک فرصت ابراز نظرات خود را خواهند داشت و هیئت تصمیم‌گیری خواهد کرد

برای شما که کودک هستید: اگر بزرگسالان تصمیم بگیرند که شما باید در جای دیگری زندگی کنید، باید دلیل آن را توضیح دهند، چه اتفاقی خواهد افتاد و نظر شما را بشنوند. شما حقوقی دارید و همچنین می‌توانید شکایت کنید یا برای شکایت درخواست کمک کنید.

برای اطلاعات بیشتر: bufdir.no/barnevern · barneombudet.no · statsforvalteren.no

حقوق کودک

کودکان صاحبان حقوق خود هستند. این بدان معناست که کودکان نه تنها بخشی از پرونده والدین خود هستند — بلکه حقوق خاص خود را دارند.

کودکان حق دارند:

• در مورد مسائلی که به آن‌ها مربوط می‌شود، شنیده شوند
• نظر خود را به روشی متناسب با سن و بلوغ خود بیان کنند
• آنچه اتفاق می‌افتد و دلیل آن برایشان توضیح داده شود
• اطلاعات را به زبانی که می‌فهمند دریافت کنند
• در طول مکالمات با خدمات رفاه کودکان احساس امنیت کنند

شنیده شدن به این معنی نیست که کودک تصمیم می‌گیرد. این بدان معناست که تجربه و نظر کودک باید هنگام تصمیم‌گیری بزرگسالان جدی گرفته شود. کودکان هرگز نباید مسئول تصمیماتی باشند که گرفته می‌شود. همیشه بزرگسالان مسئول هستند.

کودکانی که ۱۵ سال یا بیشتر سن دارند، خودشان به عنوان یکی از طرفین پرونده رفاه کودکان در نظر گرفته می‌شوند. این بدان معناست که آن‌ها می‌توانند:

• به اسناد دسترسی داشته باشند
• مستقیماً در مورد پرونده صحبت کنند
• به تصمیماتی که بر آن‌ها تأثیر می‌گذارد اعتراض کنند

کودکان زیر ۱۵ سال طرف پرونده نیستند، اما همچنان حق دارند که در طول فرآیند، نظراتشان شنیده و توضیح داده شود.

حق صحبت کردن و شکایت

کودکان و نوجوانان حق دارند در صورت احساس اشتباه، ناامنی یا ناعادلانه بودن، صحبت کنند. آن‌ها می‌توانند درخواست کمک کنند، سؤال بپرسند و شکایت کنند — صرف نظر از اینکه در خانه، خانواده سرپرستی یا در یک مؤسسه زندگی می‌کنند. همین امر در مورد والدین نیز صدق می‌کند.

حقوق والدین

به عنوان والدین، شما حق دارید:

• در مورد پرونده و آنچه خدمات رفاه کودکان نگران آن هستند اطلاعات دریافت کنید
• در مورد چگونگی تجربه خود از وضعیت توضیح دهید و صحبت کنید
• توضیحات واضح و قابل فهم دریافت کنید
• با احترام با شما رفتار شود
• یک فرد پشتیبان در جلسات داشته باشید
• در مورد تصمیماتی که با آن‌ها مخالف هستید درخواست تجدیدنظر کنید

وقتی خدمات رفاه کودکان تصمیماتی می‌گیرند که بر حقوق یا تعهدات تأثیر می‌گذارد، این تصمیمات باید مستدل باشند و شما باید در مورد نحوه درخواست تجدیدنظر و مهلت‌های اعمال شده مطلع شوید.

در نهایت

حقوق مربوط به درگیری نیست. آن‌ها مربوط به ایمنی، عزت و عدالت — هم برای کودکان و هم برای والدین — هستند. هدف این است که همه در کل فرآیند بفهمند چه اتفاقی می‌افتد، نظر خود را بگویند و با احترام با آن‌ها رفتار شود.

برای اطلاعات بیشتر: bufdir.no/barnevern · barneombudet.no · statsforvalteren.no

۱) از قبل درخواست شفاف‌سازی کنید
بپرسید: نگران چه چیزی هستید — خیلی خاص؟ چه چیزی را باید بفهمید؟ برنامه پیش رو چیست؟ وقتی مسائل ملموس می‌شوند، اغلب کمتر ترسناک می‌شوند.

۲) در مورد نقاط قوت و چالش‌ها صحبت کنید
خدمات رفاه کودکان به تصویر واقعی از زندگی روزمره نیاز دارند. به آن‌ها بگویید چه چیزی مؤثر است و چه چیزی دشوار. بسیاری از خانواده‌ها گاهی اوقات به کمک نیاز دارند — دقیقاً به همین دلیل است که خدمات رفاه کودکان به عنوان یک پشتیبان وجود دارد.

۳) آنچه را که با آن موافق هستید بنویسید
بعد از جلسات: آنچه را که فهمیدید به طور خلاصه بنویسید و در صورت امکان خلاصه‌ای از آن را ارسال کنید. این می‌تواند از سوءتفاهم‌ها جلوگیری کند.

۴) همراه خود یک حامی بیاورید
اگر در طول جلسات مضطرب شدید، کسی را با خود بیاورید که بتواند به شما در یادآوری اطلاعات و پرسیدن سوالات کمک کند.

۵) به کودک کمک کنید تا احساس امنیت کند
برای کودک توضیح دهید: «بزرگسالان باید بفهمند چه چیزی می‌تواند به ما کمک کند.» کودکان حق دارند شنیده شوند و توضیحات دریافت کنند.

۶) اگر مخالف هستید — از حقوق خود استفاده کنید
می‌توانید شکایت کنید. استاندار استان حق شکایت را به شما یادآوری می‌کند و نظارت می‌کند که خدمات رفاه کودکان از قوانین و مقررات پیروی می‌کنند.

در نهایت: همکاری به معنای موافقت با همه چیز نیست. همکاری به معنای تمرکز بر این است: کودک به چه چیزی نیاز دارد — و اکنون چه کاری می‌توانیم انجام دهیم تا مطمئن شویم که کودک در امنیت و سلامت است؟

برای اطلاعات بیشتر: bufdir.no/barnevern · barneombudet.no · statsforvalteren.no

خدمات حمایتی پس از خروج، پشتیبانی از جوانان و نوجوانانی است که از خدمات رفاه کودکان کمک گرفته‌اند و در شرف برداشتن گام بعدی در زندگی هستند. هدف ساده است: هیچ کس نباید وقتی از جوانی به بزرگسالی می‌رسد، تنها باشد.

چه کسی می‌تواند این خدمات را دریافت کند؟

این خدمات می‌تواند به جوانان و نوجوانانی داده شود که در گذشته از خدمات رفاه کودکان کمک گرفته‌اند. این‌ها ممکن است جوانانی باشند که:

• در خانواده سرپرستی زندگی کرده‌اند
• در یک مؤسسه زندگی کرده‌اند
• یا سایر اقدامات رفاه کودک را دریافت کرده‌اند

این خدمات مربوط به کنترل نیست. این مربوط به حمایت در مرحله‌ای از زندگی است که بسیاری از موارد جدید، طاقت‌فرسا و آسیب‌پذیر هستند.

این خدمات چه می‌تواند باشد؟

این خدمات متناسب با فرد تنظیم می‌شود. راه‌حل برای همه یکسان نیست. به عنوان مثال می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• حمایت در انتقال به خانه مستقل
• کمک به مکتب، تحصیل یا کار
• راهنمایی مالی
• کمک به ساختار، روال‌ها و کنار آمدن با زندگی روزمره
• کسی که در مواقع دشوار زندگی با او صحبت کنید
• حمایت در روابط و شبکه‌ها

برای برخی، این خدمات به معنای پیگیری دقیق است. برای برخی دیگر، امنیت ناشی از دانستن اینکه کسی هست که بتوان با او تماس گرفت.

مشارکت و انتخاب

این خدمات باید با همکاری فرد جوان انجام شود. این بدان معناست که:

• فرد جوان حق دارد نیازهای خود را بیان کند
• اقدامات باید با زندگی و اهداف او سازگار باشد
• حمایت می‌تواند در طول مسیر تنظیم شود

دریافت این خدمات به معنای ضعف نیست. این بدان معناست که شما در یک گذار مهم، حمایت را می‌پذیرید.

برای شما به عنوان والدین یا مراقب

گذار به بزرگسالی می‌تواند طاقت‌فرسا باشد — هم برای فرد جوان و هم برای خانواده اطراف او. این خدمات می‌تواند به ایجاد یک چارچوب امن‌تر، پیش‌بینی‌پذیری بیشتر و فشار کمتر — همچنین برای والدین — کمک کند. هدف این است که فرد جوان محکم‌تر بایستد، مسئولیت بیشتری را به تدریج بپذیرد و یک زندگی بزرگسالی خوب بسازد.

در آخر

گذار به بزرگسالی یک شبه اتفاق نمی‌افتد. هر کسی در این مرحله به حمایت کم و بیش نیاز دارد.

این خدمات در مورد موارد زیر است:

• تداوم
• امنیت
• فرصت موفقیت

برای اطلاعات بیشتر: bufdir.no/barnevern · barneombudet.no · statsforvalteren.no